Draft — nog niet gepubliceerd
Blog Achter de schermen
Tien jaar achter de camera
5 september 2026 · 4 min leestijd · door Brecht Dhuyvetters
Bij mijn ouders thuis, ergens in een kast in Kortrijk, staan de fotoalbums van onze gezinsreizen. Wie erin bladert, ziet na een paar pagina’s iets vreemds: ik sta er bijna nooit op. Niet omdat ik niet mee was. Omdat ik aan de andere kant stond.
De fotograaf van het gezin
Op reis was ik van jongs af “de fotograaf van het gezin”. Ergens onderweg belandde het toestel in mijn handen, en eigenlijk is het daar nooit meer weggeraakt. Ik vond dat geen karwei — ik vond dat de beste plek van de reis. Terwijl de rest naar het uitzicht keek, keek ik naar de rest.
Wat ik toen nog niet kon benoemen, kan ik nu wel: het ging me niet om foto’s, het ging me om momenten. Mijn ouders die ergens op een terras dubbel lagen om iets wat intussen iedereen vergeten is — behalve die ene foto. Dat een beeld zoiets kan bewaren, vond ik als kind al straf. Dat vind ik vandaag nog altijd.
Een eigen camera in het middelbaar
In het middelbaar kwam er een eigen camera — mijn eerste. Vanaf dan ging dat ding overal mee naartoe. Ik fotografeerde alles wat bewoog en zowat alles wat stilstond, niet voor een publiek, gewoon omdat ik het niet kon laten.
Achteraf bekeken leer je zo kijken: duizenden middelmatige foto’s maken tot je begint te zien wáárom de goeie goed zijn. Het licht dat van opzij komt. Het gezicht net naast het gezicht waar iedereen naar kijkt. De seconde vóór de lach.
Het allereerste huwelijk
Een goeie tien jaar geleden kwam de echte vuurdoop: mijn allereerste huwelijk. De avond voordien heb ik mijn fototas drie keer in- en uitgepakt, en geslapen heb ik nauwelijks. Een trouwdag kun je niet overdoen — dat besef woog die nacht zwaarder dan al mijn materiaal samen.
’s Ochtends stond ik een uur te vroeg op de stoep. Sommige dingen zijn in tien jaar niet veranderd.
Van de dag zelf herinner ik me vooral hoe snel hij voorbijvloog, en hoe ik ‘s avonds thuiskwam met pijn in mijn kaken van het meelachen en zo’n duizend beelden vol mensen op hun gelukkigst. Toen wist ik het zeker: dit wilde ik doen.
Wat tien jaar je leert
De eerste jaren loop je achter de momenten aan. Je ziet een traan en je bent nét te laat; je hoort gelach en je staat verkeerd. Dat hoort erbij — iedereen begint zo.
Wat tien jaar je vooral leert, is rust. Trouwdagen hebben een ritme, en wie dat ritme kent, moet niet meer hollen. Je leert anticiperen: de papa die tijdens de speech naar zijn binnenzak tast — daar komt een zakdoek aan, en ik sta al goed. Het neefje dat op het punt staat het gangpad in te lopen. De getuige die nog eens diep ademhaalt voor ze rechtstaat.
Weten waar je moet staan vóór het moment gebeurt: dat is het echte vak. De knoppen van een camera ken je na een paar jaar vanbuiten. Mensen leren lezen — daar doe je een loopbaan over, en het blijft het mooiste deel.
Die rust is er trouwens ook voor jullie. Tien jaar ervaring betekent dat ik een trouwdag mee in goede banen leid zonder hem over te nemen: een planning-call in de week vooraf, een seintje aan de juiste persoon op het juiste moment, en voor de rest beweeg ik me op de achtergrond.
En naast de camera is er nog leven: piano, volleybal, en een tech-startup die ik mee oprichtte. Dat laatste verklaart meteen waarom ik mijn eigen galerijplatform bouwde — maar dat is een verhaal voor een andere post.
Het epicentrum van elk liefdesverhaal
Soms vraagt iemand of huwelijken niet beginnen te vervelen na tien jaar. Het omgekeerde is waar.
Huwelijken zijn zo’n beetje het epicentrum van elk liefdesverhaal. Alles komt er samen: twee families, vriendschappen van in de kleuterklas, grootouders die daar ooit zelf stonden. Eén dag waarop een hele geschiedenis samenvalt — en waarop mensen elkaar dingen zeggen die ze anders nooit hardop zeggen. Het vastleggen van die echte momenten tussen koppels en hun families geeft me telkens weer een kick. Na tien jaar nog precies even hard.
En ergens hoop ik dit: dat er over dertig jaar iemand door jullie album bladert zoals ik door dat van mijn ouders. Verhalen die je over dertig jaar nog steeds voelt — daar doe ik het voor.
Lees ook: het trouwverhaal van Matthias en Karen — zo’n dag waarop alles samenkomt, van de eerste knoopjes tot de laatste dans. Wie er nog meer achter de camera schuilt, lees je op mijn over-mij-pagina, en alle pakketten staan op /huwelijk/.
Trouwen jullie binnenkort? Stuur me jullie datum, dan laat ik meteen weten of ik nog vrij ben.