Matthias & Karen — het huwelijksalbum dat bijna drie kilo weegt

Het pak dat ik bij Matthias en Karen op de keukentafel zet, weegt bijna drie kilo. Museumkarton doet dat. Karen knipt het touw door, vouwt het papier open en zegt eerst een halve minuut niets. Matthias bladert meteen door naar één bepaalde foto — daarover straks meer.

Locatie: [VENUE — in te vullen]

Maar eerst de dag zelf, in mei 2022.

Confetti op de trappen

Op de trappen van het gemeentehuis stonden tientallen mensen met papieren zakjes vol snippers te wachten tot de deuren opengingen — en één neefje dat te vroeg gooide en dat nog jaren zal mogen horen. Daarna ging het richting receptie, waar op elke tafel een mandje suikerbonen stond, in zakjes die Karens mama wekenlang zelf had genaaid.

De speech van Karens papa kwam vóór het hoofdgerecht en eindigde met een foto van Karen op haar eerste schooldag, die van tafel tot tafel werd doorgegeven. De koppelshoot deden we in het park om de hoek — twintig minuten, meer moet dat niet zijn — en de groepsfoto’s stonden er strak na tien minuten. Tussendoor ving ik de dingen die je op zo’n dag zelf niet ziet: de getuige die de ringen voor de derde keer controleerde, twee tantes arm in arm bij de receptie. Een Classic-dag van tien uur, die afliep toen het avondfeest begon. Tot zover een trouwdag zoals je ze graag hebt: vlot, warm, zonder stress.

Waarom een album, als alles online staat?

De foto’s — ruim vijfhonderd — stonden binnen de vier weken in hun online galerij, zonder watermerk, klaar om te delen met de familie. Voor veel koppels stopt het daar, en dat is prima. Matthias en Karen wilden er iets naast dat je kan vastnemen.

Ze kozen het luxealbum via de gespecialiseerde trouwdrukkerij waar ik mee samenwerk: pagina’s van museumkarton, lay-flat gebonden zodat elke spread mooi vlak openligt, linnen schutbladen, en hun namen in de kaft geperst met loden letters. Voor de bewerking hadden ze eerder al Signature gekozen, de tijdlozere van mijn twee stijlen — op museumkarton is dat geen detail. De selectie en de opmaak deden we samen; het drukwerk volg ik zelf mee op, tot en met de proefdruk.

Die ene foto

Terug naar de keukentafel. De foto waar Matthias meteen naar bladerde: zij twee op de trappen, allebei de ogen dicht, een halve seconde vóór de confetti. Online was hij er ooit overheen gescrold — tussen vijfhonderd beelden gebeurt dat. Paginagroot op museumkarton bleef hij er lang naar kijken.

En Karen? Die stuurde me nadien dit berichtje:

“We zijn mega enthousiast over ons huwelijksalbum. Dat is voor ons echt een huwelijksalbum zoals we het wilden! Brecht, het was heel fijn om jou als huwelijksfotograaf te hebben. Dikke merci!”

Dikke merci terug, Karen.

Eerst de dag, dan het album

Een album hoef je niet op voorhand te beslissen: we bekijken dat gewoon samen zodra de foto’s er zijn. Wat je wél best op tijd vastlegt, is de datum. De pakketten en prijzen staan op de huwelijkspagina — en of ik op jullie datum nog vrij ben, hoor je meteen na een seintje.