Anouk & Dries — trouwen in je eigen tuin, met dertig gasten en de hond als ringdrager

Als ik om één uur de tuinpoort openduw, ligt er een waterpas boven op de boog. Anouks papa staat ernaast en knikt tevreden. Hij heeft die boog zelf getimmerd, drie weekends lang in zijn garage, en volgens Anouks mama staat hij hier al sinds halfnegen bij te stellen. “Scheef, dat zie je op de foto’s,” zegt hij, bij wijze van goeiedag. Gelijk heeft hij.

Locatie: thuis, in hun eigen tuin — [GEMEENTE — in te vullen]

Anouk en Dries trouwden eind augustus 2025 in hun eigen tuin, met dertig gasten. Geen zaal, geen DJ, geen traiteur in uniform. Wel: een boog van haar papa, een taart van de buurvrouw, een playlist waar Dries drie maanden aan sleutelde, en de barbecue in handen van zijn twee broers. Alles op die dag was gemaakt door iemand die ze graag zien. Dat fotografeert anders. Beter, eerlijk gezegd.

De ceremonie onder de appelboom

De appelboom stond er al toen ze het huis kochten. De eerste zomer hingen ze er een hangmat in; de derde zomer vroeg Dries haar eronder ten huwelijk. Waar de ceremonie moest doorgaan, is dus nooit een discussie geweest.

Om drie uur zitten er dertig mensen op stoelen die bij drie verschillende buren geleend zijn — geen twee dezelfde, en net dat klopte. Anouk komt aan de arm van haar papa de tuin door, over het gras, langs de groentebakken. Korter kan een middenpad niet zijn. Mooier ook niet.

Berre haakt af

De ringen zouden gebracht worden door Berre, hun hond, in een buideltje aan zijn halsband. Dat was het plan, en Berre voerde het uit — de eerste tien meter. Halverwege het gras vangt hij de geur van de barbecue op, twijfelt zichtbaar, en gaat dan in de schaduw van de haag liggen. De getuige van Dries wandelt tot bij de haag, maakt het buideltje los en legt de laatste meters plechtig zelf af, onder luid applaus. Berre heeft zich nadien herpakt als stofzuiger onder de desserttafel.

De taart, de speeches en de playlist

De taart kwam van de buurvrouw: drie verdiepingen, om zes uur ‘s ochtends geglazuurd en met vier handen door de tuinpoort gedragen. De speeches gebeurden staand tussen de tafels, het dessert stond op de pingpongtafel, en toen de playlist tegen acht uur aan zijn eerste trage nummer toekwam, was de openingsdans gewoon: iedereen erbij, op de terrastegels.

Anouk zei het achteraf zo: “We hebben lang getwijfeld over een zaal. Tot we beseften dat alles wat we nodig hadden, hier al stond.”

Acht uur, en geen minuut verplaatsing

Dit was een Essentials-dag: acht uur, van de laatste krulspelden tot net na de openingsdans. Voor veel huwelijken is acht uur puzzelen; hier was het ruim, om één simpele reden — er zat geen minuut verplaatsing in. Klaarmaken boven, ceremonie onder de appelboom, taart bij de haag, dansen op het terras: alles binnen dertig meter. Tegen valavond zijn we nog tien minuten het veldwegeltje achter de tuin ingewandeld voor de koppelfoto’s, en dat was meteen de verste verplaatsing van de hele dag. Alle pakketten staan met prijzen op de huwelijkspagina.

Toen ik om negen uur de tuinpoort achter me dichttrok, was het feest nog lang niet gedaan. Maar het verhaal van de dag stond erop — tot en met de hond.

Denken jullie aan klein en thuis trouwen?

Een tuin, dertig mensen en een goeie buurvrouw: veel meer moet dat niet zijn. Stuur me jullie datum, dan laat ik meteen weten of ik nog vrij ben — jullie tuin is locatie genoeg.