Cedric & Jolien — uit het archief: de openingsdans die ze halverwege lieten varen

Halverwege de openingsdans gaat het mis. Cedric mist een pas, probeert er nog twee, en kijkt dan naar Jolien met een blik die alles zegt: vergeet de choreografie. Zij schatert het uit, hij haalt zijn schouders op — en wat volgt is geen dans meer uit een les, gewoon twee mensen die zich amuseren. Nog voor het nummer halfweg is, stroomt de dansvloer vol.

Locatie: [VENUE — in te vullen]

Dat was de zomer van 2019. Cedric en Jolien waren een van de eerste koppels die hun trouwdag aan mij toevertrouwden. Onlangs vroeg Jolien of hun galerij nog eens online kon — ze wilde een nieuwe uitvergroting bestellen — en ik ben die avond zelf blijven kijken. Zeven jaar later zie je heel scherp welke foto’s blijven plakken. Het zijn zelden de perfecte.

Weken geoefend, in tien seconden losgelaten

De openingsdans hadden ze wekenlang ingestudeerd: pasjes op papier, filmpjes van de oefensessies, het volledige programma. Het beste moment van de avond was exact het moment waarop ze dat allemaal lieten vallen. De foto van dat schouderophalen — korrelig, Jolien half uit beeld, alles onscherp behalve hun lach — hangt vandaag uitvergroot in hun gang.

“Die foto is het eerste wat we zien als we thuiskomen,” zei Jolien er onlangs over. “Hij is niet perfect. Net daarom klopt hij.”

Die afdruk heb ik zelf mee voorbereid voor het fotolab. Drukwerk volg ik graag tot op het einde op: op papier moet een foto even goed zijn als op een scherm.

De gast met vier poten

Tijdens de koppelshoot in de late namiddag komen Joliens ouders aangewandeld met hun bordercollie. Die heeft exact nul interesse in een camera — tot Cedric door zijn knieën gaat. Wat volgt is de meest ontspannen reeks van de hele dag. De hond was de enige gast die geen enkele aanwijzing nodig had.

Wat dat huwelijk me geleerd heeft

In 2019 had ik al een paar jaar camera-ervaring, maar huwelijken waren toen nog redelijk nieuw terrein. Cedric en Jolien gaven me ongevraagd de les waar ik vandaag nog elke trouwdag op steun: het echte moment komt nét na het geplande. De kus is gepland, de blik erna niet. De openingsdans is ingestudeerd, het schouderophalen niet. Dus blijf ik staan en blijf ik fotograferen als iedereen denkt dat het moment voorbij is.

En welke foto’s overleven zeven jaar? Niet de strakste, wel de luidste. De beelden die Cedric en Jolien door de jaren heen het vaakst opnieuw downloadden, zijn die waarop gelachen, geroepen en slecht gedanst wordt. De perfecte foto bewonder je één keer; de echte blijf je vastnemen. Dat bedoel ik met verhalen die je over dertig jaar nog steeds voelt.

Vorige zomer kreeg ik trouwens opnieuw een mailtje van Jolien. Geen trouwfeest deze keer, maar een gezinsshoot — met twee kleine kinderen die exact even weinig interesse in mijn camera hadden als de bordercollie destijds. Sommige verhalen lopen gewoon door.

Zelf jullie trouwdag aan het plannen?

Wil je foto’s waar je binnen zeven jaar — en binnen dertig — nog naar grijpt? Alle huwelijkspakketten staan met uren en prijzen op de huwelijkspagina. Geef me een seintje met jullie datum, dan kijk ik meteen in mijn agenda.