Wat zit er in mijn fototas op een trouwdag?

De avond voor elk huwelijk ligt mijn keukentafel vol. Twee camera’s, een rij lenzen, batterijen aan de lader, geheugenkaarten in hun doosje, de drone — en helemaal in de hoek: een naaisetje. Alles gaat eruit, alles wordt gecheckt, alles gaat er in exact dezelfde volgorde weer in. Na tien jaar trouwdagen is dat geen controle meer, eerder een avondritueel.

Gasten vragen er trouwens vaker naar dan koppels. “Amai, zit daar een twééde camera in?” Ja. En voor zowat alles in die tas bestaat zo’n soort reden. Dus bij deze: de rondleiding.

Twee camera’s — en geen van beide is “de reserve”

Op een trouwdag draag ik twee camera’s, één op elke schouder. De eerste reden is praktisch: op elk van de twee zit een andere lens. Eén voor het brede verhaal — de zaal, het gewoel aan de tafels, jullie twee tegen het landschap. Eén voor dichtbij — de traan, de knipoog, de handen van je oma rond haar kopje koffie.

Van lens wisselen kost twintig seconden. Net de twintig seconden waarin je papa zijn bril afzet omdat de speech hem toch meer doet dan hij had voorzien. Met twee camera’s hoef ik nooit te kiezen tussen het moment en het juiste beeld.

En de tweede reden ken je al: valt er ééntje uit, dan gaat de dag gewoon verder. Een trouwdag heeft geen pauzeknop, dus mijn materiaal mag er ook geen hebben.

Vaste lenzen, omdat sfeer geen zoomknop heeft

In die tas zitten geen grote zoomlenzen, wel een handvol vaste. Een vaste lens kan niet in- of uitzoomen — dat klinkt als een nadeel, tot je weet wat je ervoor terugkrijgt.

Eén: licht. Vaste lenzen vangen veel meer licht, en dat is precies wat je nodig hebt in een schemerige kerk of op een dansvloer om middernacht — zonder dat ik de hele avond met een flitser in gezichten sta te knallen.

Twee: die zachte, wazige achtergrond waarbij jullie scherp uitspringen en de rest stilletjes wegsmelt. Dat is geen filter; dat is glas.

En drie, de belangrijkste: een vaste lens verplicht me om zelf te bewegen in plaats van te zoomen. Een stap dichter voor een intiem moment, drie stappen terug voor het overzicht. Documentair werken is voetenwerk — mijn stijl zit letterlijk in mijn benen.

Het batterijenritueel

De avond vooraf gaat álles aan de lader: de batterijen van beide camera’s, die van de drone, en de reserve van de reserve. Volle batterijen liggen in hun doosje met het label naar boven; komt er eentje leeg uit de camera, dan gaat hij er omgekeerd weer in. Klinkt maniakaal, werkt al tien jaar: ook om elf uur ‘s avonds, midden in een vol dansfeest, zie ik in één oogopslag hoeveel reserve er nog zit.

Wisselen doe ik nooit op het nippertje, wel op rustige momenten — net na de ceremonie, tijdens het dessert. Want de wet van de trouwdag is simpel: het mooiste moment komt exact wanneer je er niet op voorzien bent.

De drone

Ook in de tas: een drone, compact opgevouwen. Dronebeelden zitten gewoon in elk huwelijkspakket — als de locatie en het weer het toelaten.

Het blijft altijd bij een kort moment op een rustig punt in de dag; niemand wil een zoemende ventilator boven de ceremonie. Maar twee, drie beelden van bovenaf geven jullie reportage iets wat geen enkele ladder kan: het kasteel mét zijn dreef, de hoeve mét haar velden, jullie hele feest in één oogopslag.

Het vakje met dingen die niets met fotografie te maken hebben

Helemaal onderin zit een klein etui waar geen enkele lens in past: een naaisetje, veiligheidsspelden, pleisters. In tien jaar heb ik geleerd dat de kleine rampen de echte zijn. Een knoop die van de vest springt, vijf minuten voor de ceremonie. Blaren van trouwschoenen die voordien nooit verder geraakten dan de winkel. Een zoom die loskomt net voor de openingsdans.

Ik naai minder goed dan ik fotografeer — maar voor één knoop op het juiste moment ben ik goed genoeg. En eerlijk: een geruste bruid doet meer voor de foto’s dan eender welke lens.

Waarom alles dubbel

Je ziet het patroon ondertussen: twee camera’s, dubbele batterijen, meer geheugenkaarten dan ik op één dag kan volschieten. En elke camera schrijft elk beeld op het moment zelf naar twee kaarten tegelijk weg — gaat er één stuk, dan bestaat elke foto nog altijd.

Noem het de techneut in mij: dubbel is de goedkoopste verzekering die bestaat. Jullie dag kan niet opnieuw, en alles wat ik dubbel meezeul is één zorg minder — voor jullie én voor mij. Wat er ná de trouwdag met die geheugenkaarten gebeurt, en hoe jullie foto’s daarna jarenlang veilig blijven, is een verhaal apart: dat lees je in hoe ik jullie foto’s vijf jaar veilig bewaar.

O ja — de doorzichtige paraplu’s. Die zitten niet in de tas maar in de koffer van de auto. Dat is het regenplan, en dat is een post op zich.

---

Lees ook: hoe zo’n volgepakte dag er van begin tot einde uitziet, zie je in het trouwverhaal van Nathan en Valery.

Benieuwd of ik op jullie datum nog vrij ben? Stuur me een seintje — de tas staat sowieso al klaar.