Yari & Axelle — een trouwfeest dat eigenlijk een festival was

Tien voor één ‘s nachts. Axelle zit op de schouders van haar getuige, midden op een dansvloer die er volgens het schema al een uur niet meer had mogen zijn. De band speelt het laatste nummer — voor de derde keer. Laat me even terugspoelen.

Locatie: [VENUE — in te vullen]

Twaalf uur eerder krijg ik aan de ingang van de weide een festivalbandje om de pols — oranje, “crew”. Elke gast krijgt er een in plaats van een naamkaartje. Aan de inkom hangt een bord met de line-up van de dag: ceremonie om drie uur, friet om middernacht, einde: “we zien wel”. Officieel getrouwd waren Yari en Axelle al — dat was die woensdag op het gemeentehuis gebeurd, in jeans. Dit hier, op een weide aan de Leie, was het echte feest.

Een ceremonie met gitaar

De ceremonie leidt hun beste vriend, merkbaar zenuwachtiger dan het koppel zelf. Halverwege haalt een vriendin een gitaar boven voor het nummer van hun eerste festival samen; tegen het tweede refrein zingt de halve weide mee. Geloften zijn er ook, kort en zonder grote woorden — zo zijn ze.

Honderdvijftig man, twee fotografen

Voor een feest van deze schaal — honderdvijftig gasten verspreid over een halve weide, foodtrucks aan de ene kant, een cocktailbar in een caravan aan de andere — vroeg ik een collega-fotograaf erbij. Vaste prijs, vooraf afgesproken, en het verschil zie je achteraf in de galerij: terwijl ik bij de speeches stond, zat zij aan de pétanquebaan.

De getuigen hadden een kwis over het koppel voorbereid. Die liep precies genoeg uit de hand: bij de vraag “wie zei het eerst ‘ik zie u graag’?” staken Yari en Axelle elk hun eigen naam omhoog. Die discussie loopt naar het schijnt nog altijd.

Friet om middernacht

De openingsdans speelde de vriendenband zelf — hun lievelingsnummer, ongeveer drie keer zo snel als het origineel, waardoor de ingestudeerde pasjes na acht seconden sneuvelden. Vanaf daar: chaos van de goeie soort. Om middernacht schoof het halve feest aan bij het frietkraam, om half één vormde de weide een tunnel van sterretjes, en om tien voor één zat Axelle dus op de schouders van haar getuige.

Ik blijf op zo’n dansvloer tot de benen het opgeven — die van de gasten, niet de mijne.

“We wilden geen trouwfeest dat op een trouwfeest leek,” zei Yari me achteraf. “Het moest óns festival zijn. Op de foto’s zie je dat het gelukt is.”

Dit was een Full story-dag: van de eerste festivalbandjes tot ver na de friet. Alle pakketten — met uren en prijzen — staan op de huwelijkspagina.

Zelf iets in die richting in gedachten?

Of net iets totaal anders — allebei evengoed. Stuur me jullie datum, dan laat ik meteen weten of ik nog vrij ben.