Lotte & Thomas — trouwen in Gent: met de fiets van het stadhuis naar de Graslei

De groepsfoto op de trappen van het stadhuis staat éindelijk op punt — drieënveertig mensen tegelijk naar één lens doen kijken is onderhandelen — en net dan rinkelt de tram. Hij schuift traag en onverstoorbaar door het beeld. De helft van de gasten zucht, de andere helft begint te zwaaien. Ik duw gewoon door op de ontspanknop: de foto mét tram werd achteraf hun favoriet van de hele dag.

Locatie: Stadhuis Gent + [FEESTLOCATIE — in te vullen]

Lotte en Thomas wonen op tien minuten fietsen van het stadhuis. Trouwen in Gent was voor hen geen keuze uit een lijstje, eerder een vanzelfsprekendheid: geen kasteel, geen domein met een dreef, maar hun eigen stad als decor. Hun briefing op het kennismakingsgesprek was twee zinnen lang: de stad is de feestzaal, en iedereen komt met de fiets.

Een ja-woord dat tegen de stenen weerkaatst

In de Pacificatiezaal klinkt elke stap. Hoge gewelven, eeuwenoude steen, een kuchje achteraan hoor je tot vooraan. Wanneer de schepen het ja-woord vraagt, is het muisstil — en wanneer het applaus losbarst, rolt het twee keer door de zaal. In zo’n decor moet ik niets regisseren: ik blijf aan de zijkant en laat de zaal het werk doen.

Buiten staan de fietsen klaar: linten rond de sturen, blikjes aan de bagagedrager van Thomas. De gasten vormen een erehaag — niet met rijst, wel met rinkelende fietsbellen.

Met veertig fietsen door het centrum

Een fietsstoet door het autovrije centrum klinkt als logistiek gedoe; het is vooral plezier. Lottes sluier wappert, ergens achteraan wordt gezongen, voorbijgangers blijven staan en filmen. Tegen dat de stoet het centrum door is, staat half Gent te zwaaien.

De koppelshoot doen we te voet. Eerst het Patershol, waar de kasseistraatjes verrassend stil zijn; dan de Graslei, waar net het omgekeerde gebeurt. Een terras vol toeristen begint spontaan te applaudisseren, iemand roept “congratulations!”, en Lotte maakt een kniebuiging alsof ze nooit anders heeft gedaan. Op een passerende rondvaartboot gaan tientallen gsm’s tegelijk de lucht in.

Feesten op wandelafstand

Het feest is in een oude stadsloods op wandelafstand van het water: hoge ramen, bakstenen muren, lange tafels onder slingers gloeilampen. Het soort zaal dat je niet hoeft aan te kleden omdat alles er al klopt. De speeches blijven kort, het dansen niet.

Om half twee glippen Lotte en Thomas even naar buiten — drie minuten, tot aan het water en terug. De stad die ‘s middags nog vol volk stond, is nu helemaal leeg, en heel even helemaal van hen. Het werd de laatste foto van de dag.

Zondagochtend, nog voor de stad goed en wel wakker was, zat de teaser met de eerste beelden in hun mailbox — die stuur ik altijd de dag nadien al door. “We fietsen daar elke week,” schreef Lotte terug. “Maar die dag leek heel Gent even van ons.”

Trouwen jullie ook in Gent?

Dan ken ik het terrein: ik woon hier zelf en sta intussen tien jaar achter de camera. Alle pakketten staan met uren en prijzen op de huwelijkspagina — alles transparant, vergelijken mag. Benieuwd of jullie datum nog vrij is? Stuur me een berichtje, je hoort het meteen.